Şu yer değiştirme yok mu? Canımı sıkıyor. Başlarda anlam veremediğim ve içerisinde sıklıkla düşüncelere gebe kaldığım yersiz yurtsuzluk, dönüp dolaşıp önüme düşüyor. Yürüyorsun, düşüyor. Uyuyorsun, uyutmuyor. Sevmek istiyorsun, sevdirtmiyor. Aile diyorsun, parçalatıyor. Okuduğum bir kitapta: "Yersiz yurtsuzluk, nostalji, göç, yer değiştirme ve süre deneyimlerinde yoğunlaşan tikel zaman ve mekan biçimlenimleri."* olarak ifade ediyor. Anlıyorum. O, süre deneyimlere yoğunlaşıp yersiz yurtsuzluğu üzerimize bırakıyor. Böylelikle hayal kırıklıkları başlıyor. Sanılarla başlayan ve birbirinin üzerine kuyu kazan kör olası kırıklıkla,r uzaklığın sebebi oluyor. Sen atipik olarak algılanıyorsun.
Seni anlıyorum yersiz yurtsuzluk.
*Bülent Diken, Graeme Gilloch, Craig Hammond, Nuri Bilge Ceylan Sineması Türkiyeli Bir Sinemacının Küresel Hayal Gücü